शब्दको गर्जन र राजनीतिक यथार्थ –
“कुखुरा, स्याल र बाख्राको मोर्चाले बाघको सिकार गर्न सक्दैन।”
— केपी शर्मा ओली
प्रधानमन्त्री तथा नेकपा (एमाले) अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीको यो अभिव्यक्तिले नेपाली राजनीतिको वर्तमान तापक्रम झल्काउँछ। सत्ता र शक्तिको केन्द्रमा रहेका नेताबाट आएको यस्तो टिप्पणी केवल व्यंग्य होइन, विपक्षीप्रति गरिएको राजनीतिक मनोवैज्ञानिक प्रहार पनि हो। शब्द चयन आफैंमा कठोर छ, सन्देश स्पष्ट छ—आफू शक्तिशाली छु, विपक्ष कमजोर छ।
ओलीको यो भनाइले राजनीतिक बहसलाई तातो बनाएको छ। सत्तारूढ नेतृत्वको आत्मविश्वास देखाउने यस्ता अभिव्यक्तिले समर्थकलाई उत्साहित बनाउँछ, तर लोकतान्त्रिक संस्कारका दृष्टिले यसले प्रश्न पनि उठाउँछ। राजनीतिक प्रतिस्पर्धा विचार र कार्यक्रमका आधारमा हुनुपर्ने हो, तर व्यक्तित्व र अपमानजनक उपमाको प्रयोगले बहसलाई स्तरहीन बनाउने खतरा रहन्छ।
इतिहास साक्षी छ—राजनीतिमा ‘बाघ’ ठानिएका धेरै शक्ति समयक्रममा जनताकै मतबाट कमजोर बनेका छन्। जनताको चेतना, असन्तुष्टि र परिवर्तनको चाहनालाई हल्का रूपमा लिँदा ठूलो शक्ति पनि एक्लिन सक्छ। साना देखिएका शक्ति एकजुट हुँदा ठूला परिवर्तन सम्भव भएको उदाहरण विश्व राजनीतिमा प्रशस्तै छन्।
यसर्थ, सत्ता पक्षले आत्मविश्वास देखाउनु स्वाभाविक भए पनि, त्यसलाई विनम्रता र उत्तरदायित्वसँग जोड्नु आवश्यक छ। विपक्षले पनि केवल आलोचनामा सीमित नभई वैकल्पिक दृष्टिकोण र भरोसायोग्य नेतृत्व प्रस्तुत गर्नुपर्ने चुनौती छ।
अन्ततः लोकतन्त्रमा निर्णायक शक्ति भाषण होइन, जनमत हो। ‘बाघ’ र ‘बाख्रा’को मूल्यांकन जनताले मतदानको दिन गर्नेछन्। राजनीति गर्जनको होइन, परिणामको खेल हो।