भदौ २३ को घटनाले देशलाई मात्रै होइन, राजनीतिक नेतृत्वलाई पनि गहिरो आत्ममन्थनको अवस्थामा पुर्याएको छ। सोही सन्दर्भमा पूर्व गृहमन्त्री रमेश लेखकले हालै दिएको अन्तर्वार्ताले घटनाको मानवीय पक्षलाई उजागर गरेको छ। उनले उक्त दिन घटेको घटनालाई “अत्यन्तै दुःखद” भन्दै आफू मानसिक रूपमा गहिरो पीडामा परेको स्वीकार गरेका छन्।
लेखकका अनुसार घटनापछि उनले सबैभन्दा पहिला मानवीय जीवनको रक्षा नै प्राथमिकतामा राखे। “मान्छेको ज्यान नजाओस्, अवस्था साम्य होस्,” भन्ने आग्रह आफूले सुरक्षा निकायसमक्ष गरेको उनको भनाइ छ। परिस्थितिलाई नियन्त्रणमा ल्याउन र थप क्षति हुन नदिन आफूले निरन्तर प्रयास गरेको उनले दाबी गरेका छन्।
तर घटनाले ल्याएको नैतिक बोझले उनलाई शान्त बस्न दिएन। कुनै प्रत्यक्ष गल्ती नगरेको दाबी गरे पनि, जिम्मेवार पदमा बसेको व्यक्तिका रूपमा उनले आत्ममूल्यांकन गर्दै राजीनामाको निर्णय गरेको बताएका छन्। “मैले कुनै दोष गरेको छैन, कुनै गलत काम गरेको छैन,” भन्ने स्पष्ट अभिव्यक्तिसँगै उनले नैतिक उत्तरदायित्वलाई प्राथमिकतामा राखेको देखिन्छ।
यो घटनाक्रमले हाम्रो राजनीतिक संस्कारमाथि गम्भीर प्रश्न उठाउँछ—के पदमा बसिरहने अधिकारभन्दा ठूलो जिम्मेवारी जनताप्रतिको संवेदना होइन? भदौ २३ को घटना केवल एउटा दुर्घटना मात्र नभई, नेतृत्वको संवेदनशीलता, जवाफदेहिता र नैतिक साहसको परीक्षण पनि हो।
राजनीतिमा शक्ति भन्दा ठूलो मूल्य मानवीय संवेदना हो भन्ने सन्देश यो घटनाले पुनः स्मरण गराएको छ।