“जहाँ आवश्यकता छ, त्यहीँ आशिका तामाङको उपस्थिती।”
यो वाक्य कुनै नारामात्र होइन, पछिल्लो समय नेपाली समाजमा देखिएको एक जीवन्त यथार्थ हो।
दैलेखका अकबर खानको भावुक भिडियो सामाजिक सञ्जालमा भाइरल बन्यो। आमाको उपचारका लागि स्वास्थ्य बिमाबाट आवश्यक औषधि नपाएको, किन्नका लागि आर्थिक हैसियत नभएको पीडाले भरिएको त्यो भिडियो केवल एक परिवारको दुःख थिएन, त्यो राज्यको प्रणाली, सामाजिक सुरक्षा र मानवीय संवेदनाको परीक्षा पनि थियो।
त्यही पीडालाई महसुस गर्दै समाजसेवी आशिका तामाङ अस्पतालमै पुग्नुभयो। कुनै प्रचारको खोजी बिना, कुनै स्वार्थको गणना नगरी उहाँले अकबर खानकी आमाको उपचारका लागि रु. १ लाख ५० हजार सहयोग गर्नुभयो। यो सहयोग रकमभन्दा पनि ठूलो कुरा थियो—आशा, भरोसा र मानवतामाथिको विश्वास।
आज जब धेरैले पीडालाई ‘कन्टेन्ट’ का रूपमा मात्र हेर्ने प्रवृत्ति बढ्दै गएको छ, त्यही समाजमा आशिका तामाङजस्ता व्यक्तित्वले देखाएको व्यवहारले फरक सन्देश दिएको छ। सहयोग भनेको शब्द होइन, उपस्थिती हो भन्ने कुरा उहाँले व्यवहारमै प्रमाणित गर्नुभएको छ।
यो घटना केवल एक व्यक्तिको सहयोगको समाचार होइन; यो हाम्रो समाजले कुन बाटो रोज्दैछ भन्ने संकेत हो। राज्यको पहुँच नपुगेका ठाउँमा नागरिक तहबाट उठ्ने मानवीय पहलले अस्थायी राहत दिन सक्छ, तर स्थायी समाधानका लागि प्रणाली स्वयं संवेदनशील बन्न जरुरी छ।
फेरि पनि, संकटको घडीमा एक आमाको जीवनप्रति देखाइएको यो माया र जिम्मेवारीका लागि आशिका तामाङ सम्मानकी पात्र हुनुहुन्छ।
मानवता अझै बाँचेको छ, र त्यो यस्तै कर्मबाट जीवित रहन्छ ।