शंखरापुर नगरपालिका–३ साखुस्थित जरसिंहपौवा–साँखु सडकखण्डमा भएको बस दुर्घटनाले फेरि पनि हाम्रो सडक सुरक्षा र यातायात व्यवस्थापनको कठोर यथार्थ उजागर गरेको छ। पिकनिकबाट फर्किँदै गरेको बस करिब ४० मिटर तल खस्दा चार जनाले ज्यान गुमाए, दर्जनौँ घाइते भए। यो केवल एउटा दुर्घटना मात्र होइन, राज्यको बेवास्ता, कमजोर पूर्वतयारी र पुरानै दोहोरिँदो लापरवाहीको परिणाम हो।
हरेक पटक यस्ता दुर्घटनापछि ‘अनुसन्धान हुँदैछ’ भन्ने औपचारिक प्रतिक्रिया दोहोरिन्छ। तर प्रश्न उहीँ छ—के ती अनुसन्धानले साँच्चै सुधारको बाटो देखाएका छन्? घुमाउरा, साँघुरा र जोखिमपूर्ण सडकमा सुरक्षात्मक संरचना नहुनु, सवारीको प्राविधिक अवस्था र चालकको जिम्मेवारीबारे कडाइ नहुनु यस्ता दुर्घटनाका स्थायी कारण बनेका छन्।
यस दुर्घटनाले पिकनिक, शैक्षिक भ्रमण वा सामूहिक यात्राका नाममा भइरहेका सवारी प्रयोगमाथि पनि गम्भीर प्रश्न उठाएको छ। यात्रु बोकेका सवारी साधन कत्तिको सुरक्षित छन्? चालक पर्याप्त विश्राम र प्रशिक्षणमा छन् कि छैनन्? नियमनकारी निकायले कागजमा मात्र होइन, व्यवहारमै अनुगमन गरिरहेका छन् कि छैनन्?
चार जनाको मृत्यु कुनै तथ्यांक होइन, ती अधुरा सपना र शोकाकुल परिवारका कथाहरू हुन्। अब पनि यस्ता घटनालाई सामान्य ‘दुर्घटना’ भनेर टार्ने हो भने भोलि फेरि अर्को सडक, अर्को बस र अर्को शोक दोहोरिने निश्चित छ।
समय आएको छ—जोखिमयुक्त सडकखण्डमा तत्काल सुधार, सवारीको नियमित प्राविधिक परीक्षण, चालकको कडाइका साथ मूल्यांकन र जिम्मेवार निकायको जवाफदेहिता सुनिश्चित गर्ने। शंखरापुरको यो पीडा अन्तिम चेतावनी बनोस्, केवल अर्को समाचार नबनोस्।