नेपाली राष्ट्रिय महिला फुटबल टोलीकी कप्तान सावित्रा भण्डारीको गम्भीर चोटले मैदानभन्दा बाहिर मात्र होइन, नीति र तयारीको तहमा पनि गहिरो प्रश्न खडा गरेको छ। अस्ट्रेलियाको ए–लिग क्लब वेलिङ्टन फिनिक्सबाट खेलिरहेकी सावित्रा घुँडाको चोटका कारण कम्तीमा नौदेखि १२ महिनासम्म मैदान बाहिर रहने खबरले नेपाली महिला फुटबलको निर्भरता र संरचनागत कमजोरीलाई उजागर गरेको छ।
विगत केही वर्षयता नेपाली महिला फुटबलको आक्रमण सावित्रामै केन्द्रित रहँदै आएको छ। गोल गर्ने, खेलको गति बदल्ने र टोलीलाई आत्मविश्वास दिने जिम्मेवारी प्रायः एउटै खेलाडीमा सीमित हुँदा यस्तो चोटको प्रभाव स्वाभाविक रूपमा गम्भीर देखिन्छ। यसले प्रतिभा विकास, वैकल्पिक रणनीति र दीर्घकालीन योजना कति आवश्यक छ भन्ने कुरामा सम्बन्धित निकायलाई पुनः सोच्न बाध्य बनाएको छ।
एकातिर सावित्राको शीघ्र स्वास्थ्यलाभ र सुरक्षित पुनरागमन सबैको प्राथमिकता हुनुपर्छ भने अर्कोतिर उनको अनुपस्थितिलाई अवसरका रूपमा लिएर नयाँ खेलाडीलाई जिम्मेवारी दिनु पनि अपरिहार्य छ। महिला फुटबललाई दिगो बनाउन व्यक्तिगत चमकभन्दा संस्थागत तयारी बलियो बनाउनु पर्ने पाठ सावित्राको चोटले फेरि एकपटक स्मरण गराएको छ।