रौतहट पुगेर नेता ऋषि धमलाले स्थानीय व्यापारीसँग जुलेबी पकाउँदै चुनावी प्रचारमा लाग्नु सामान्य दृश्य जस्तो देखिए पनि यसको राजनीतिक अर्थ गहिरो छ। पछिल्ला वर्षहरूमा नेताहरू खेतमा रोपाइँ गर्ने, चिया बनाउने, गाडी चलाउने, सडक बढार्ने जस्ता गतिविधिमा देखिनु अब नयाँ होइन। तर प्रश्न उठ्छ—यी गतिविधि वास्तविक जनसम्पर्क हुन् कि चुनावी मौसममा देखाइने प्रतीकात्मक अभिनय?
धमलाको जुलेबी पकाउने दृश्यले एकातिर “म पनि तपाईंहरूजस्तै श्रमिक हुँ” भन्ने सन्देश दिन खोजेको देखिन्छ। स्थानीय व्यापारीसँगै उभिएर काम गर्नुले नेता र जनताको दूरी घटाएको अनुभूति दिन सक्छ। राजनीतिमा जनतासँग घुलमिल हुनु सकारात्मक पक्ष हो, किनकि यसले नेतृत्वलाई जनजीवनसँग जोड्ने प्रयास गर्छ।
तर अर्कोतर्फ, यस्ता गतिविधि चुनावी प्रचारको साधनमा सीमित भए भने यसको सार्थकता प्रश्नचिन्हमा पर्छ। जुलेबी पकाउनु भन्दा महत्वपूर्ण कुरा जनताको जीवनमा के परिवर्तन आयो भन्ने हो। बेरोजगारी, महँगी, शिक्षा, स्वास्थ्य र पूर्वाधारजस्ता मुद्दामा नेता कति गम्भीर छन् भन्ने कुरा यस्ता दृश्यले ढाक्न सक्दैन।
राजनीतिमा श्रमको सम्मान हुनु राम्रो हो, तर त्यो निरन्तर व्यवहारमा देखिनुपर्छ, न कि चुनावी फोटो सेसनमा मात्र। जनता अब दृश्यभन्दा नतिजा खोजिरहेका छन्—जुलेबी पकाएको हातले नीति बनाउँदा कति मिठो परिणाम दिन्छ, त्यो नै मुख्य प्रश्न हो।
अन्ततः, ऋषि धमलाको जुलेबी पकाउने दृश्य जनतासँग नजिकिने प्रयासको प्रतीक त हुन सक्छ, तर यसले वास्तविक राजनीति होइन, केवल राजनीतिक छवि निर्माण मात्र देखायो भने यो पनि अन्य चुनावी नाटकसरह इतिहासमै सीमित हुनेछ। राजनीतिमा मिठास जुलेबीबाट होइन, जनताको जीवनमा आएको सकारात्मक परिवर्तनबाट मापन हुन्छ।