कुलमान घिसिङको भनाइ— “सरकारमा नगइकन सिधै पार्टी खोलेर चुनावमा होमिएको भए, आज पार्टीको उचाइ अर्कै हुन्थ्यो” नेपाली राजनीतिमा पुरानै बहसलाई पुनः सतहमा ल्याएको छ। सत्ता यात्राबाट शक्ति बटुल्ने कि जनआधार बलियो बनाएर चुनावी मैदानमा उत्रिने?
नेपालको राजनीतिक इतिहास हेर्दा धेरै दलहरू सत्तामा पुगेर संगठन विस्तार गर्न खोजे, तर सत्ताको समीकरणले उनीहरूको पहिचान र एजेन्डा नै धमिल्याइदिएको उदाहरण कम छैन। सरकारमा सहभागी हुनु अवसर हो, तर त्यो अवसरले मूल्य र विश्वास नै खल्बल्यायो भने दीर्घकालीन क्षति हुन सक्छ।
कुलमानको संकेत सायद यही हो— हतारमा सत्ता साझेदारी गर्दा पार्टीको मौलिकता र नैतिक उचाइ कमजोर हुन सक्छ। जनताले परिवर्तन खोजेका बेला, सत्ताको स्वादभन्दा सिद्धान्तको दृढता बढी आकर्षक बन्छ।
तर अर्कोतर्फ, सरकार बाहिर बसेर मात्र राजनीतिक प्रभाव विस्तार गर्न पनि सहज हुँदैन।