उज्यालो नेपाल पार्टीका अध्यक्ष कुलमान घिसिङले काठमाडौँ क्षेत्र नं. ३ बाट उम्मेदवारी दर्ता गराउनु सामान्य राजनीतिक औपचारिकताभन्दा बढी अर्थ बोकेको कदमका रूपमा हेरिएको छ। प्रशासनिक क्षमता, नतिजामुखी कार्यशैली र स्पष्ट बोलीका कारण परिचित घिसिङको उम्मेदवारीले राजधानीको राजनीतिक बहसलाई नयाँ मोड दिएको छ।
काठमाडौँ–३ परम्परागत रूपमा ठूला दलहरूको प्रतिस्पर्धात्मक क्षेत्र मानिन्छ। यस्ता क्षेत्रमा वैकल्पिक दलका नेताको उपस्थितिले पुरानै अनुहार र पुरानै शैलीबाट आजित मतदातालाई नयाँ विकल्पतर्फ आकर्षित गर्न सक्ने सम्भावना रहन्छ। घिसिङको उम्मेदवारीले “व्यवस्थाभित्रै सुधार” कि “व्यवस्थामाथि प्रश्न” भन्ने बहसलाई फेरि सतहमा ल्याएको छ।
यद्यपि, लोकप्रियता मात्र चुनाव जित्ने आधार हुँदैन। संगठन, कार्यकर्ता, मतदाता व्यवस्थापन र स्पष्ट राजनीतिक एजेन्डा—यी सबै परीक्षा अझै बाँकी छन्। उज्यालो नेपाल पार्टीले घिसिङको व्यक्तित्वभन्दा पर गएर संस्थागत विश्वसनीयता निर्माण गर्न सके मात्र यो उम्मेदवारी प्रतीकात्मकताबाट परिणाममुखी राजनीतितर्फ उन्मुख हुन सक्छ।
काठमाडौँ–३ को चुनावी मैदानमा घिसिङको प्रवेशले एउटा स्पष्ट सन्देश दिएको छ—राजनीतिमा नयाँ अनुहार र नयाँ शैलीको माग अझै जीवित छ। अब प्रश्न यत्ति हो, के यो माग मतपेटिकासम्म पुगेर परिवर्तनको निर्णयमा बदलिन्छ, कि फेरि आशाको सूचीमै सीमित रहन्छ?